Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

KAŻDEMU TO, CZEGO MU WCALE NIE TRZEBA

1966
Grzegorz Królikiewicz

"I na końcu ta etiuda jest o tym, jak człowiek chce być artystą, traci sens takiego życia i dopiero na końcu wypowiada deklinację: filmem, filmowi, o filmie. Odmienianie bezmyślności swych ruchów, odruchów i błędów: tylko odmienianie. Chciałem w niej usłyszeć z sarkazmem bilans życia, które było wcześniej, przed przejściem do tej deklinacji-metafory, i pokazać odmieniającego ją bezwolnie bohatera..." (Królikiewicz. Pracuję dla przyszłości, rozm. P. Kletowski, P. Marecki, Kraków 2011, s. 24). Na początku swej twórczej drogi Grzegorz Królikiewicz realizuje film autotematyczny. Jego bohaterem i głównym aktorem jest Marek Piwowski, wówczas również student reżyserii w łódzkiej Szkole Filmowej.

Królikiewicz opowiada o rozterkach twórcy, o poszukiwaniu drogi, o wątkach i tematach podejmowanych i porzuconych, a wreszcie o nieustannym splataniu się prywatności reżysera ze sztuką. Bohater jedzie na basen, gdzie trenują dziewczęta i nurkowie. Ujęcia utrzymane są w stylistyce dokumentalnej. Towarzyszący mu kolega, naciska, by znalazł wreszcie jakiś temat, który kogoś zainteresuje, który się sprzeda. Marek odsłuchuje nagrany przez dźwiękowca oddech topielca. Po chwili rusza, by nakręcić modelki prezentujące najnowszą kolekcję. Prezenter mówi o kolekcji na jesień 1966 roku, ale nagle zmienia temat i w podobnym tonie jak przed momentem o modelkach i ubraniach opowiada o samochodzie Marka - Chevrolecie. Dziewczyny na wybiegu ktoś zaczyna polewać ze strażackiego węża. Ruchy kamery i kobiet, gwałtowne zmiany wielkości planów, dominacja detali sprawiają, że sytuacja, która początkowo jawi się jako zabawna, staje się niepokojąca, przerażająca. Marek poznaje dziewczynę, niedoszłą studentkę germanistyki. Po chwili wchodzimy z bohaterem do sali kinowej, w której trwa już projekcja filmu. Oglądamy obrazy z obozu zagłady. Ciała przed momentem filmowanych dziewcząt zestawione zostają z ciałami ludzi skazanych na śmierć. Każda kolejna sytuacja z biografii bohatera będzie w etiudzie łączona z filmem o Auschwitz. W końcowej scenie Marek skacze na trampolinie i odmienia przez przypadki słowo "film". Kończy deklinację znamiennym zdaniem: "Ja nie wiem już, jak dalej". Ostatnie ujęcie ukazuje bohatera bezwładnie leżącego.

W etiudzie spotykają się rozmaite konwencje i tonacje: od paradokumentalizmu po oniryzm, od ironii i buffo po tragizm i powagę. Jak odnaleźć w tej feerii dźwięków i obrazów to, co ważne? Jak oddzielić przeszłość od teraźniejszości, rzeczy ważne od nieistotnych? Bohater zdaje się zachłystywać życiem, a jednocześnie uciekać przed nim. W jednej z pierwszych scen filmu dźwiękowiec prowadzi rozmowę z płetwonurkiem na temat zjawiska, które określa się jako "ekstazę głębi". Nurek schodząc na pewną głębokość doznaje euforii, pod której wpływem jest nawet skłonny zdjąć maskę. Stan takiego pobudzenia psychofizycznego zdaje się towarzyszyć bohaterowi filmu. Jego sny, wizje spotykają się z rzeczywistością. Zachowania nie zawsze mają realistyczną motywację, a działania i wybory dokonywane są pod wpływem impulsu. W tej niezwykłej, skromnej etiudzie Królikiewicz próbuje oddać wewnętrzną sytuację twórcy, której Federico Fellini poświęcił arcydzieło 8i1/2.

Katarzyna Mąka-Malatyńska
© 1998-2017 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi. Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Krzysztof WiktorGlinka Agencye-teatr.plAnna Gostkowska