Wyszukiwaniex

Proszę wpisać poszukiwane słowo lub jego fragment.

Opcja fragment pozwala wyszukać każde wystąpienie poszukiwanego wyrażenia.

Opcja początek pozwala wyszukać wszystkie tytuły i nazwiska rozpoczynające się od wyszukiwanego wyrażenia.

Opcja dokładnie wyszukuje tylko te filmy i osoby, których tytuły, imiona i/lub nazwiska są takie same jak wyszukiwane wyrażenie.

WAŻNE! Proszę pamiętać, że każda osoba wpisana jest do bazy w formie „nazwisko, imię”. Wyszukując osoby w opcji początek należy wpisać jej nazwisko lub jego początkowy fragment, w opcji dokładnie należy wpisać np. Kowalski, Jan (nie Jan Kowalski). W tej opcji wpisanie przecinka i spacji JEST KONIECZNE.

Szukaj w bazie

CIAŁO MOJE

2004
Jacek Podgórski

Ciało moje to niezwykle przewrotny żart filmowy. Gatunek ten jest jedną z licznych odmian filmowej miniatury. Do jego cech istotnych należy więc, poza komizmem, zwarta dramaturgia i nieoczekiwana pointa (Marek Hendrykowski, Leksykon gatunków filmowych, Wrocław 2001).

Jacek Podgórski przeprowadza w filmie karkołomną analogię pomiędzy fizycznością zabitej właśnie świni a ciałem kobiety. W pierwszym ujęciu kamera wędruje po wnętrznościach zwierzęcia. Dopiero jednak finał ujęcia, gdy w planie pełnym pokazuje drewniany stół i rozpłatane zwierzę, odkrywa, czemu przyglądaliśmy się dotąd z upodobaniem, podziwiając odcienie czerwieni i brązu, zróżnicowaną fakturę powierzchni. Obraz uwznioślony zostaje przez towarzyszącą mu muzykę wykonywaną na klawesynie. W kolejnych ujęciach przyglądamy się młodej dziewczynie. Zgrabna blondynka siedzi tuż obok zwierzęcia i je coś z apetytem. Tym razem bawarskie jodłowanie kontrastuje z delikatnością kobiety, a sąsiedztwo świni czyni jej portret nieco przaśnym. Rzeźnik wykonuje swą pracę, dziewczyna pośród bieli prześcieradeł miesza dłonią krew w wiaderku. Bohaterka podejmuje grę erotyczną z rzeźnikiem i z widzem: siedzi okrakiem, odsłania kolana, w jej spojrzeniu pojawia się odcień lubieżności. Kolejna sekwencja ukazuje podobieństwo cielesne nagiej kobiety i świni. Kamera filmuje ciało zwierzęcia i kobiety w identyczny sposób: krąży tuż nad powierzchnią skóry, zagląda w zakamarki i zagięcia. Zaczerwienione łuki klatki piersiowej rozciętej świni zaczynają przypominam kobiece usta, ludzka pachwina staje się tożsama z nasadą świńskiego uda. Wokaliza i powtórzony z początku filmu wątek muzyczny mają charakter patetyczny. W zestawieniu z obrazem budują ironiczny wymiar sekwencji. Jednocześnie trwa gorączkowa praca nad podziałem świni i przygotowaniem pierwszej uczty. Podczas gdy rzeźnik z subtelnością wypija filiżankę kawy, dziewczyna pożera ugotowany świński ryj i zapija piwem. Gdy rzeźnik dla żartu smaruje policzek dziewczyny mielonym mięsem, rozpoczyna się szalona gonitwa pośród rozpostartych wokół prześcieradeł. W końcu dziewczyna ze śmiechem dopada rzeźnika. Oboje nagle poważnieją. Kobieta krwią z rozciętego palca mężczyzny smaruje sobie drugi policzek.

Autor etiudy zdaje się odwoływać do każdego z czterech podstawowych znaczeń groteski. Kategoria ta nie jest tożsama wyłącznie z komediowym ujęciem rzeczywistości. Uwzględnia też formy ekscentryczne, osobliwe, podlegające deformacji. Podgórski pokazuje deformującą siłę filmowego obrazu, który pięknym uczynić może to, co zwykle postrzegamy jako obrzydliwe i przeciwnie - obrzydliwym to, co z pozoru piękne. Ambiwalencja wartości estetycznych znajduje odzwierciedlenie w niejednolitości nastroju filmu. Powaga budowana za pomocą majestatycznej pracy kamery i muzyki przypisana zostaje rzeczom, które uważamy za niskie, niegodne. Wzniosłość spotyka się w etiudzie z błazenadą, wygłupami bohaterów i towarzyszącą im muzyką. Tym samym Podgórski bierze w nawias konwencje przedstawiania ciała ludzkiego i aktu uboju zwierząt. Prowokuje, lekceważąc obowiązujące w tym względzie decorum.

Katarzyna Mąka-Malatyńska
© 1998-2017 Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi. Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl jest bazą danych chronioną przepisami Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. 2001 nr 128 poz. 1402). Kopiowanie treści zawartych w serwisie bez zgody redakcji zabronione. Kopiowanie i wykorzystywanie fotosów oraz materiałów audiowizualnych zamieszczonych w serwisie bezwzględnie zabronione, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przez prawo. Cytowanie fragmentów treści zawartych w serwisie wymaga zgody redakcji. W każdym przypadku konieczne jest podanie źródła w podpisie pod cytowanym fragmentem. W przypadku portali internetowych żródło musi być linkiem do serwisu filmpolski.pl.
Ta strona używa plików cookie. Zapisywanie plików cookies można zablokować, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Fotos-Art Robert PakaPiotr LitwicMuzeum KinematografiiMakuFly Marcin Makowski