CIEMNA STRONA WENUS
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1997
- Premiera: 1998. 07. 10
- Dane techniczne: Barwny (negatyw Eastman Kodak). 88 min.
Film Radosława Piwowarskiego jest wstrząsającym dramatem uczuć, utrzymanym w konwencji surrealistycznej opowieści, rozgrywającej się na granicy rzeczywistości i obłędu. Nasycony Piwowarskim poczuciem humoru jest zarazem tragiczną opowieścią, której siła polega na wieloznaczności interpretacji. Każdy może w tym filmie odnaleźć swoje własne demony. Sposób w jaki odczytujemy ten film, jest projekcją tego, co jest dla nas w życiu najważniejsze czy najstraszniejsze. Zaskakujące są reakcje widowni, która bardzo często okrutne losy bohaterów odbiera jako wydarzenia realistyczne. Inspirowana faktami, fabuła filmu rozgrywa się bowiem w świecie rządzonym regułami sennego koszmaru, znaczna część postaci i wydarzeń zwłaszcza tych drastycznych ma bardziej znaczenie symboliczne niż narracyjne. Reakcje te jednak potwierdzają kolejną możliwość interpretacji filmu, który dla znacznej części publiczności może być trzymającym w napięciu thrillerem. Na uwagę zasługuje niestandardowe zakończenie filmu Piwowarskiego: nie przynosi przywracającego harmonię katharsis, utwierdza nas w przekonaniu, że mamy do czynienia z potężną siłą, która w każdym z nas może się wyzwolić. Atutem "Ciemnej strony Wenus", oprócz błyskotliwego scenariusza, jest również interesująca kreacja Agnieszki Wagner, radykalnie odbiegająca od dotychczasowego wizerunku aktorki. Ewa jest nie tylko główną bohaterką filmu, ale również kluczową postacią dramatu, nadającą mu wymiar sennego koszmaru. Nieprzypadkowo rola ta może być porównana do kreacji bohaterek "Wstrętu" Romana Polańskiego i "Piękności dnia" Louisa Bunuela.
Ewę - piękną, delikatną, szczęśliwą mężatkę - pewnego dnia odwiedza młodziutka dziewczyna, Suczka, i oznajmia, że jest kochanką jej męża, Maksa. Zszokowana kobieta mdleje, a gdy odzyskuje przytomność, po Suczce nie ma ani śladu. Ewa nie jest pewna, czy to wszystko jej się nie przyśniło, ale od tej pory zaczyna inaczej postrzegać otaczający ją świat - wszędzie widzi seks i zdradę. Tymczasem tajemnicza dziewczyna pojawia się po raz drugi. Teraz Ewa przyjmuje to z radością, gdyż bała się, że popada w obłęd. Umawia się z Suczką i próbuje dowiedzieć, co zafascynowało Maksa w rywalce. Po powrocie do domu prowokuje męża. Kończy się to dla niej tragicznie. Próbuje popełnić samobójstwo, zostaje jednak uratowana przez młodego chłopca, Jacka, którego następnie uwodzi i rozkochuje w sobie. Ta zemsta na mężu przynosi jednak jeszcze większy ból - Max, nie mogąc wytrzymać niezrozumiałego i okrutnego zachowania żony, znika. To uświadamia Ewie, jak bardzo jest od niego uzależniona, jak wiele ich łączy . . . Powoli popada w coraz większy obłęd.
Ekipa
- Reżyseria: Radosław Piwowarski
- Reżyser II: Elżbieta Sikorska, Marek Nowakowski
- Współpraca reżyserska: Jacek Loyola
- Scenariusz: Radosław Piwowarski
- Zdjęcia: Grzegorz Kuczeriszka
- Asystent operatora obrazu: Zbigniew Jakubowski
- Oświetlenie: Marek Wojciechowski (główny oświetlacz), Sergiusz Bogucki (współpraca), Sławomir Glinka (współpraca)
- Wózkarz: Jacek Bańkowski, Marian Szymikowski
- Scenografia: Dorota Ignaczak, Marian Zawaliński
- Dekoracja wnętrz: Ewa Tarnowska
- Kierownictwo budowy dekoracji: Waldemar Weiss (nie występuje w napisach)
- Rekwizyty: Henryk Puchalski, Adam Kowalski
- Kostiumy: Małgorzata Obłoza
- Asystent kostiumografa: Anna Waszczyk, Agnieszka Maszczyk
- Muzyka: Krzesimir Dębski
- Wykonanie muzyki: Orkiestra PR
- Dyrygent: Krzesimir Dębski
- Konsultacja muzyczna: Zbigniew Zbrowski
- Dźwięk: Marek Wronko, Paweł Łuczyc-Wyhowski
- Asystent operatora dźwięku: Piotr Faryński
- Imitator dźwięku: Henryk Zastróżny
- Montaż: Jarosław Ostanówko
- Charakteryzacja: Ewa Symko, Grażyna Brajcka
- Efekty specjalne: Mirosław Bartosik
- Opracowanie graficzne: Marta Precht
- Efekty pirotechniczne: Janusz Bykowski
- Ewolucje kaskaderskie: Wiesław Adamowski, Zbigniew Modej
- Fotosy: Renata Pajchel
- Kierownictwo produkcji: Jerzy Kajetan Frykowski
- Kierownictwo produkcji II: Maria Drzewiecka, Józef Jarosz
- Współpraca produkcyjna: Jolanta Pawłowska, Zenona Kielanowska, Krystyna Chodała, Piotr Czerwiński
- Sekretariat planu: Barbara Dąbkiewicz
- Producent: Janusz Morgenstern
- Produkcja: Studio Filmowe (d. Zespół Filmowy) Perspektywa, Telewizja Polska, Canal+ Polska
- Współfinansowanie: Agencja Produkcji Filmowej
- Laboratorium: Telewizja Polska
- Obsada aktorska: Agnieszka Wagner (Ewa Rosner), Jan Englert (Max Rosner), Paweł Deląg (chłopak), Anna Przybylska (Suczka), Marcin Jędrzejewski (pan Mietek, robotnik remontujący dom Rosnerów), Eugeniusz Priwieziencew (pracownik prosektorium), Michał Lesień (podrywacz), Małgorzata Siatka (sprzedawczyni noży), Beata Augustyniak, Jacek Badurek, Sergiusz Bogucki, Jacek Butrymowicz, Paweł Maria Dolewski, Aleksandra Fidler, Jerzy Fidler, Jerzy Kajetan Frykowski (mężczyzna na przyjęciu w domu letnim Rosnerów), Klaudia Kielanowska, Anna Korzeniecka, Jacek Krautforst, Zenon Kruszelnicki, Katarzyna Lengren, Mirosława Maludzińska, Marek Nowakowski, Zuzanna Paluch (kobieta na przyjęciu w domu letnim Rosnerów; w czołówce błędnie podano imię: Beata), Halina Piwowarska (Halinka, kobieta na przyjęciu w domu letnim Rosnerów), Iwona Ruinowska, Marzena Spytkowska, Katarzyna Śmiechowicz (Kasia, kobieta na przyjęciu w domu letnim Rosnerów), Anna Waszczyk, Ewa Sałacka, Karolina Korwin-Piotrowska (prowadząca uroczystość w pałacu), Krzesimir Dębski (znany dyrygent na uroczystości w pałacu), Edyta Jungowska
Nagrody filmowe
- 1999 - Krzesimir Dębski Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza muzyka; za rok 1998
- 1999 - Marek Wronko Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy dźwięk; za rok 1998
- 1999 - Paweł Łuczyc-Wyhowski Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy dźwięk; za rok 1998
























