SPOWIEDŹ DZIECIĘCIA WIEKU
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1985
- Premiera: 1986. 10. 06
- Gatunek: Film psychologiczny, Film kostiumowy, Melodramat
- Dane techniczne: Barwny (negatyw: Fuji-Color). 2745 m. 96 min.
- Fot. Archiwum Marka Nowickiego
- Galeria zdjęć (22)
Luźna adaptacja słynnej powieści Alfreda de Musseta pod tym samym tytułem. "Spowiedź dziecięcia wieku" powstała w okresie głębokiego kryzysu duchowego i ideowego doby ponapoleońskiej szybko zyskała status jednego z najważniejszych dzieł francuskiego romantyzmu. Pisząc "Spowiedź..." de Musset dawał wyraz nie tylko osobistym przemyśleniom i przeżyciom (romans z George Sand), lecz także odczuciom zbiorowym, zwłaszcza będących udziałem ludzi młodych. Ich duchowy portret wypadł w "Spowiedzi..." niezbyt optymistycznie. Musset nakreślił wizerunek pokolenia trawionego wewnętrzną chorobą, objawiającą się w poczuciu niemożności, apatii, braku perspektyw na miarę epoki Napoleona. W powieści generację tę reprezentuje młody poeta Oktaw, szukający szans na samorealizację w miłości, co do której ma wysokie, godne romantyka oczekiwania. Niestety, marzenia o wewnętrznym spełnieniu i nadaniu sensu własnej egzystencji okazują się płonne. Z książki de Musseta Marek Nowicki zaczerpnął przede wszystkim historię miłosną. Rozbudował też kilka pobocznych wątków powieści. Szczególnie dwie postaci zyskały na ekranie pełniejszy wyraz. Są nimi Larive, stary służący ojca Oktawa, i ciotka Brigitte Pierson. Film zgodnie chwalono za scenografię i zdjęcia. Co do reszty krytyka była podzielona. Spośród aktorów wyróżniono jednak Marzenę Trybałę, udanie "prezentującą zmysłowe wcielenie erotycznego demonizmu" oraz mało grającą w kinie Agnieszkę Fatygę, "autorkę mistrzowskiego studium kobiecej kokieterii".
Oktaw de Vergenes, romantyczny poeta i bywalec salonów, porzuca Paryż i zamieszkuje na prowincji, w majątku odziedziczonym po ojcu. Wkrótce poznaje sąsiadkę, młodą wdowę Brygidę Pierson. Zainteresowanie nową znajomością szybko przeradza się w uczucie. Po pewnym czasie zostają kochankami, ale Oktaw staje się zazdrosny o pana Dalensa, przyjaciela zmarłego męża Brygidy. Dochodzi do gwałtownej kłótni. Oktaw ostentacyjnie adoruje inne kobiety. Romanse te przynoszą mu jednak tylko rozczarowanie. Wraca do Brygidy, lecz postanawia wyjechać. Oktaw widzi prowadzonych przez żandarmów żołnierzy napoleońskich. Jest wśród nich leżący na noszach pan Larive, którym Oktaw miał rozkaz się opiekować. Kiedy rusza dyliżans pocztowy, obok Oktawa zajmuje miejsce Brygida. Namawia go, by opuścili te strony i nadal szukali szczęścia. Oktaw zażywa truciznę. Nieświadoma Brygida recytuje wiersz, który napisał jej kochanek. [TVP]
Ekipa
- Reżyseria: Marek Nowicki
- Reżyser II: Andrzej Reiter
- Współpraca reżyserska: Halina Sprusińska
- Scenariusz: Marek Nowicki
- Zdjęcia: Dariusz Kuc
- Operator kamery: Roman Płocki
- Współpraca operatorska: Jerzy Majak, Andrzej Biskupski
- Oświetlenie: Marek Wojtaszewski (nie występuje w czołówce)
- Scenografia: Teresa Smus-Barska, Borzysława Chomnicka
- Scenograf II: Marek Morawski
- Współpraca scenograficzna: Maria Ditrich, Wojciech Wolniak
- Dekoracja wnętrz: Maria Karmolińska
- Rekwizyty: Sławomir Kubiak, Zbigniew Olejniczak, Marek Łopatecki
- Kostiumy: Zofia Pruchnicka
- Współpraca kostiumograficzna: Ewa Adamczewska, Barbara Mielniczek-Olejniczak
- Muzyka: Adam Sławiński
- Wykonanie muzyki: Orkiestra Polskiego Radia i Telewizji (Warszawa)
- Dyrygent: Jan Pruszak
- Konsultacja muzyczna: Małgorzata Przedpełska
- Realizacja nagrań: Jerzy Płotnicki
- Dźwięk: Marek Wronko
- Współpraca dźwiękowa: Józef Tomporek, Zbigniew Przygodzki
- Efekty dźwiękowe: Zygmunt Nowak
- Montaż: Jarosław Wołejko
- Współpraca montażowa: Katarzyna Palka, Waldemar Ostanówko
- Charakteryzacja: Teresa Tomaszewska, Krystyna Chmielewska
- Efekty pirotechniczne: Zbigniew Gołębiowski
- Fryzury: Regina Schossler
- Opracowanie graficzne: Beata Januszkiewicz
- Fotosy: Jerzy Majak
- Ewolucje kaskaderskie: Andrzej Daniłowicz (nie występuje w napisach)
- Kierownictwo produkcji: Andrzej Sołtysik, Irena Ikker (NRD)
- Kierownictwo produkcji II: Leszek Pieszko
- Współpraca produkcyjna: Zofia Pośpiech, Zofia Bogacz, Jacek Wawrzynkiewicz
- Kierownictwo planu: Henryk Presz
- Sekretariat planu: Ewa Felsmann (w czołówce nazwisko: Felsman)
- Administracja: Stanisława Karalus, Bogusław Płaszyński
- Produkcja: Studio Filmowe Perspektywa, Telewizja Polska
- Organizacja zdjęć: Defa - Studio Filmów Fabularnych (Berlin) (NRD)
- Atelier: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Laboratorium: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź)
- Obsada aktorska: Hanna Mikuć (Brygida Pierson), Marek Cichucki (Oktaw de Vergenes), Marzena Trybała (Józefina), Grażyna Barszczewska (pani Lawusseur), Elżbieta Anusik (dziewczyna z winiarni), Agnieszka Fatyga (śpiewaczka Marco), Magdalena Wołłejko (pani Daniel), Sylwia Gaj (Cecile, kochanka Desgenaisa), Bronisław Wrocławski (ksiądz Mercanson), Robert Inglot (Lucien), Jerzy Grałek (Dalens), Gustaw Lutkiewicz (żandarm), Krzysztof Stelmaszyk (Desgenais, przyjaciel Oktawa), Włodzimierz Musiał (służący Oktawa), Irena Malkiewicz (ciotka Brygidy), Bronisław Pawlik (Larive), Wiesława Mazurkiewicz (służąca Marco), Wanda Mikuć-Chwiałkowska, Hanna Molenda, Ewa Isajewicz-Telega (kobieta na balu), Anna Zagórska (dziewczyna tańcząca na zabawie), Ludwik Benoit, Jan Hencz, Mieczysław Janowski, Stanisław Jaskułka (sekundant Oktawa), Jerzy Matula (mężczyzna na balu), Ryszard Mróz, Teatr Wielki (Łódź) (balet, chór), Jolanta Nowińska (dziewczyna na balu; nie występuje w czołówce), Tadeusz Teodorczyk (mężczyzna na balu; nie występuje w czołówce)
- Narrator: Mieczysław Voit (nie występuje w czołówce)
Varia
- Utwór muzyczny:
- Muzyka : Ludwig van Beethoven, G. Paisiello, Gioacchino Rossini, Karl Maria Weber
- Nagranie muzyki : Wojciech Borkowski
Pierwowzory
- Pierwowzór: SPOWIEDŹ DZIECIĘCIA WIEKU
- Gatunek: Powieść
- Autor pierwowzoru: Alfred de Musset
