KARATE PO POLSKU
- Film fabularny
- Produkcja: Polska
- Rok produkcji: 1982
- Premiera: 1983. 02. 21
- Gatunek: Film obyczajowy
- Dane techniczne: Barwny. 2516 m. 88 min.
Plenery: m.in. Studzieniczna k/Augustowa, Stare Juchy (m.in. bar "Palinocka").
- Fot. Muzeum Kinematografii w Łodzi
- Galeria zdjęć (4)
Do sennego mazurskiego miasteczka przyjeżdżają dwaj przyjaciele plastycy - Piotr i Michał. Wkrótce pojawia się piękna dziewczyna Piotra, Dorota. Cała trójka, jej sposób bycia, wygląd są swego rodzaju wyzwaniem dla miejscowej grupy chuliganów, którym przewodzi Roman. Jedną z głównych postaci dramatu, który wkrótce się rozegra, będzie także krewny Romana, były kapitan AK. Piotr jest świetnym karateką, który chętnie demonstruje swoje umiejętności. Roman już niejeden raz ze swoją grupą brał udział w bójkach. Gdy więc dojdzie między do konfliktu miedzy miejscowymi a przybyszami, sytuacja stanie się bardzo dramatyczna. Sam reżyser o swoim filmie mówił "Jest on skierowany przeciwko brakowi tolerancji, przeciwko ludziom, którzy uważają, że przemoc to jedyne rozwiązanie, a po części też przeciwko tym wszystkim, którzy uprawiają karate, kendo i inne sporty walki. Przyswajają sobie siłę i wyrachowanie wynikające z filozofii wiążącej się z tymi sportami, nie przyswajając sobie jednocześnie jej zasad (...) Gdy znajdą się w sytuacji podobnej do przedstawionej w filmie, to w sposób najbrutalniejszy, najbardziej bezwzględny wykorzystają swoje umiejętności, zapominając o filozofii, o tym czemu sport walki powinien służyć".
Ekipa
- Reżyseria: Wojciech Wójcik
- Reżyser II: Jacek Dzik
- Współpraca reżyserska: Wojciech Pacyna, Mirosława Serafin
- Scenariusz: Andrzej Dziurawiec
- Zdjęcia: Jerzy Gościk
- Operator kamery: Jerzy Gościk
- Współpraca operatorska: Zbigniew Jakubowski, Andrzej Pałuszyński, Leszek Szymenderski
- Zdjęcia specjalne: Ryszard Wierzbicki
- Scenografia: Teresa Smus
- Współpraca scenograficzna: Małgorzata Zalewska, Stefan Burzyński
- Dekoracja wnętrz: Albina Barańska
- Kostiumy: Albina Barańska
- Asystent kostiumografa: Joanna Jarzyńska
- Garderoba: Hanna Zarzycka
- Muzyka: Zbigniew Górny
- Wykonanie muzyki: Orkiestra Polskiego Radia i Telewizji (Poznań)
- Dyrygent: Zbigniew Górny
- Konsultacja muzyczna: Piotr Marczewski
- Dźwięk: Marek Wronko
- Współpraca dźwiękowa: Włodzimierz Wiśniewski, Wojciech Lorek
- Imitator dźwięku: Zygmunt Nowak
- Montaż: Jarosław Ostanówko
- Współpraca montażowa: Wanda Zeman
- Charakteryzacja: Tadeusz Schossler
- Opracowanie graficzne: Elżbieta Mikulska
- Fotosy: Henryk Włoch
- Konsultacja: Tadeusz Stankiewicz (kaskaderska)
- Kierownictwo produkcji: Joanna Kopczyńska
- Kierownictwo produkcji II: Anna Wajs
- Współpraca produkcyjna: Grzegorz Bryl, Grażyna Kozłowska, Krystyna Tarłowska, Barbara Chmielewska
- Kierownictwo planu: Henryk Włoch
- Rekwizyty: Jan Bobka, Zbigniew Kowalczuk
- Produkcja: Studio Filmowe Zodiak
- Laboratorium: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź), Wytwórnia Filmów Dokumentalnych (Warszawa)
- Obsada aktorska: Michał Anioł (Michał Szczerbic), Edward Żentara (Piotr), Dorota Kamińska (Dorota, dziewczyna Piotra), Zbigniew Buczkowski (Roman), Jerzy Trela ("Kapitan", wuj Romana), Halina Buyno-Łoza (Leżanowa, gospodyni proboszcza), Bernard Ładysz (proboszcz), Piotr Grabowski ("Gruby"), Stanisław Pąk ("Szwagier"), Zbigniew Ptak (chłopczyk), Arnold Pujsza (wikary), Zdzisław Rychter ("Duda"), Franciszek Trzeciak (sierżant MO), Monika Braun (dziewczyna przy autobusie; nie występuje w czołówce), Barbara Chmielewska (kelnerka; nie występuje w napisach)
Nagrody
- 1986 - Edward Żentara Złoty Ekran (przyznawany przez pismo "Ekran")
- 1983 - Wojciech Wójcik San Sebastian (MFF)-nagroda FIPRESCI
- 1987 - Edward Żentara Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego
Varia
- Piosenka:
- Muzyka piosenki (-nek) : Zbigniew Górny
- Słowa piosenki (-nek) : Krzysztof Jaślar
- Wykonanie piosenki (-nek) : Andrzej Zaucha
